
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2008
Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2008
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008
Girl on the moon ...

Its night, again
Time for my mind to go wandering
Off on a journey, through space and time
In search of a face I can never find
So I close my eyes and look inside
I cant forget
The night that I saw her we never met
She felt so close to me as I reached for her hand
She drifted away like the desert sand
It was her and she was gone
I wish shed come back tonight
Like a star shining bright
I dont know where shes from
Shes like a girl on the moon
A girl on the moon
Shes like a girl on the moon
A girl on the moon
Yeah its night, once again
And that same old feeling is setting in
It all seems so familiar but I hope this time
That the girl on the moon will soon be mine
All mine, tonight
Am I asking too much
Should I leave my dream untouched
Should I even know where shes from
My, girl on the moon
Shes my girl on the moon
Girl on the moon
My girl on the moon
Girl on the moon
My girl on the moon
Girl on the moon
Girl on the moon
Girl on the moon
Fille sur la lune
Girl on the moon
Fille sur la lune
girl on the moon

Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2008
Ενα μικρό ξωτικό

Μια φορά κι εναν καιρό
ήτανε ενα μικρό ξωτικό
μες το δάσος τριγυρνούσε
την αγάπη του αναζητούσε!!!
Μα ήρθε η νύχτα να το πάρει
στην αγκαλιά της μέσα θε να το εβάλει
τα αστρα κούνια κάνει να το νανουρίσει
γλυκά τραγούδια λέει για να το κοιμίσει !!
Κι η όμορφη αυγή νατηνε προβάλλει
κι η αγάπη του μαζί κοντα της να το πάρει
σαν ηλιαχτίδα σαν δροσοσταλιά τα χειλια του φιλάει
κι επάνω στο λευκό της άτι άνεμος γίνεται πετάει !!!
Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008
Λόγια αγάπης
Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008
Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008
Only time ....
Who can say where the road goes,
Where the day flows, only time?
And who can say if your love grows,
As your hearth chose, only time?
Who can say why your heart sights,
As your live flies, only time?
And who can say why your heart cries
when your love lies, only time?
Who can say when the roads meet,
That love might be ,in your heart?
and who can say when the day sleeps,
and the night keeps all your heart?
Night keeps all your heart.....
Who can say if your love groves,
As your heart chose, only time?
And who can say where the road goes
Where the day flows, only time?
Who knows? Only time
Who knows? Only time
only time ...
Where the day flows, only time?
And who can say if your love grows,
As your hearth chose, only time?
Who can say why your heart sights,
As your live flies, only time?
And who can say why your heart cries
when your love lies, only time?
Who can say when the roads meet,
That love might be ,in your heart?
and who can say when the day sleeps,
and the night keeps all your heart?
Night keeps all your heart.....
Who can say if your love groves,
As your heart chose, only time?
And who can say where the road goes
Where the day flows, only time?
Who knows? Only time
Who knows? Only time
only time ...

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008
Εκείνο το δείλι ..
«Το πορφυρένιο δειλινό βασίλεψε κοντά σου
Κι ολόγιομο εστήθηκε της δύσης το φεγγάρι...
Στον καναπέ της νιότης μας στρώθηκε το ριχτάρι,
Δωμάτιο σου η ζωή κι οι μέρες για προικιά σου.»
Δεν ελησμόνησα ποτές το μίλημα σου , τότες
Σα φυλαχτό μου το φορώ και σαν πυξίδα το’χω...
Ξεστολισμένες Άνοιξες , της λησμονιάς σου δότες
Το αίμα μου ρουφήξανε κι ήβραν βαθιά το στόχο.
Εσύ που σβήστηκες θαρρείς σα μιας ψιχάλας κλίση
Πρόλαβες με έρωτα υγρό τη στέγνια να κεράσεις,
Κι όταν βροχή -κάθε που δω- το χώμα να νοτίσει
Σκέφτομαι ήρθες μια φορά ακόμα να περάσεις...
Εγώ που αν δεις κατοίκησα τον πρώτο μου τον οίκο
Τώρα ζητάω ενοίκιο σε κάποιου Άδη , κλίνη...
Κι εκείνος Κέρβερους βαστά και στη στιγμή τους λύνει
Να επιστρέψω ως τη γης , εκεί που λέει ανήκω...
Κι όπως περνά το δειλινό κι ο Ήλιος τυραγνιέται
Τα λόγιά σου ξεβάφουνε σε χρόνου ανταρσία,
Κάποια μορφή αλλοτινή σε ορίζοντες σκορπιέται
Και στ’άπειρο πάλι ζητεί να βρει .. αθανασία...
Κι ολόγιομο εστήθηκε της δύσης το φεγγάρι...
Στον καναπέ της νιότης μας στρώθηκε το ριχτάρι,
Δωμάτιο σου η ζωή κι οι μέρες για προικιά σου.»
Δεν ελησμόνησα ποτές το μίλημα σου , τότες
Σα φυλαχτό μου το φορώ και σαν πυξίδα το’χω...
Ξεστολισμένες Άνοιξες , της λησμονιάς σου δότες
Το αίμα μου ρουφήξανε κι ήβραν βαθιά το στόχο.
Εσύ που σβήστηκες θαρρείς σα μιας ψιχάλας κλίση
Πρόλαβες με έρωτα υγρό τη στέγνια να κεράσεις,
Κι όταν βροχή -κάθε που δω- το χώμα να νοτίσει
Σκέφτομαι ήρθες μια φορά ακόμα να περάσεις...
Εγώ που αν δεις κατοίκησα τον πρώτο μου τον οίκο
Τώρα ζητάω ενοίκιο σε κάποιου Άδη , κλίνη...
Κι εκείνος Κέρβερους βαστά και στη στιγμή τους λύνει
Να επιστρέψω ως τη γης , εκεί που λέει ανήκω...
Κι όπως περνά το δειλινό κι ο Ήλιος τυραγνιέται
Τα λόγιά σου ξεβάφουνε σε χρόνου ανταρσία,
Κάποια μορφή αλλοτινή σε ορίζοντες σκορπιέται
Και στ’άπειρο πάλι ζητεί να βρει .. αθανασία...
Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2008
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2008
θαμαι πάντα εκεί !!!!!
Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2008
Αν αισθανθείς
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)